กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เต้าหู้ทอดพะโล้ รากบัวสอดไส้ทอด
“พี่สาว~”
“พวกเรามาแล้ว อวี๋จื่อจ๋า!”
พวกซือเยี่ยนสิงเพิ่งจะกระโดดลงจากเกวียนล่อ ก็ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วคุ้นหูของเด็ก ๆ พอเงยหน้ามอง ก็เห็นรถม้าคันหนึ่งเลี้ยวตรงหัวมุมถนน โหย่วโซ่วกับโหย่วฝูพากันเบียดหัวโผล่ออกมาจากหน้าต่างรถ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความดีใจ ลิงโลดราวกับลูกสัตว์ตัวน้อยที่ในที่สุดก็ได้โอกาสออกมาวิ่งเล่นข้างนอก
เจิ้งผิงอันบังคับรถม้ามาด้วยตัวเอง ถือโอกาสสังเกตความสงบเรียบร้อยตามทางไปด้วย เรียกได้ว่าตรวจตราถนนหนทางกับพากลุ่มเด็กเที่ยวเล่นไปพร้อมกันได้ไม่เสียเที่ยว
“มาแต่เช้าเชียวหรือเจ้าคะ” ซือเยี่ยนสิงพูดยิ้ม ๆ
“ฟ้ายังไม่ทันสว่างก็ไปปลุกกวนข้าแล้ว” เจิ้งผิงอันกระโดดลงมาจากรถม้า อ้าปากหาวหวอดหนึ่งทีจนน้ำตาคลอเบ้า “แต่ตลอดทางพวกเขากลับหลับสบายเชียว...”
ก่อนหน้านี้เขายังนึกห่วงอยู่เลยว่าถ้าพาเจ้าตัวเล็กสองคนนี้มาอยู่ตำบลสักสองสามวัน พี่ชายกับพี่สะใภ้จะเป็นห่วงไหม ใครจะไปรู้ว่าพอสองคนนั้นเห็นเข้ากลับพากันถอนหายใจโล่งอก ตอนดันตัวเด็ก ๆ ออกจากประตูบ้านยังแฝงแววโล่งใจระคนร้อนรนอยากส่งออกไปไว ๆ เจิ้งผิงอันก็เริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีว่าตนกำลังจะโดนหลอกเข้าแล้ว
แล้วลางสังหรณ์นั้นก็กลายเป็นจริงระหว่างทาง
หนวกหูชะมัด!