กับข้าวชามโตเปิดขาย

กับข้าวชามโตเปิดขาย

วันหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วงที่แสนจะธรรมดา

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงเวลาอาหารกลางวัน เหล่าลูกจ้างร้านที่เหนื่อยล้ามาครึ่งวันต่างพากันนวดบ่าที่เมื่อยล้า แล้วทยอยเดินออกมาเป็นกลุ่มเป็นคู่

พวกเขาทำงานในร้านขายเสบียงที่ใหญ่ที่สุดในตำบล นายจ้างเองก็มีข้าวให้กินอยู่หรอก แต่นิสัยออกจะหน้าเลือดใจดำไปหน่อย

ถ้ากินในร้าน ข้าวต้มใสแจ๋วจนมองเห็นเงาคนได้ แถมแทบไม่มีกับข้าวอะไรเลย

ขนมปังนึ่งก็ทำจากข้าวสารเก่าของปีก่อน ให้กินได้มากสุดคนละสามลูก แต่กลับกล้าคิดเงินตั้งหกอีแปะ

พวกเขาทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาด วันหนึ่งหาได้แค่ราวๆ ยี่สิบอีแปะ แต่นายจ้างยังคิดหาทางขูดเอาคืนไปอีกหกอีแปะ ทุกคนเลยประชดด้วยการพกเสบียงแห้งมากินเอง และแอบตั้งฉายาให้ลับหลังว่าเถ้าแก่จ้าวถลกหนัง

คนหนุ่มอายุราวๆ ยี่สิบปีคนหนึ่งเปิดห่อสัมภาระเสบียงแห้งที่พกมา พอพบว่าขนมปังนึ่งข้างในถูกลมพัดมาตลอดเช้าจนแห้งกรังแข็งโป๊กร่วงเป็นผง ก็อดไม่ได้ที่จะทำหน้ามุ่ย

เขาหันไปถามชายฉกรรจ์ข้างๆ “อาจ้าว ไม่มีที่ให้อุ่นให้ร้อนหน่อยหรือขอรับ”

ทั้งเย็นทั้งแข็งขนาดนี้ บิออกมาแต่ละทีรอยแตกคมกริบจนแทบจะบาดปาก จะกลืนลงคอไปได้ยังไง