เจ้าไม่ใช่นาง

เจ้าไม่ใช่นาง

“เจ้าไม่ใช่ซ่าซ่า” หญิงคนนั้นมองซือเยี่ยนสิง น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย

ซ่าซ่าคือชื่อเล่นของบุตรสาวคนโตของนาง

คนตรงหน้านี้เป็นร่างของลูกสาวนางจริงแท้ แต่ข้างในกลับเปลี่ยนเป็นคนอื่นไปแล้วชัด ๆ

ลมสารทฤดูแดนเหนือบาดผิวเสมอ ย่างเข้าราตรีก็ยิ่งทวีความหนาวเย็น พัดจนกระดาษกรุหน้าต่างส่งเสียงดังพึ่บพั่บ

ซือเยี่ยนสิงชะงักไปเล็กน้อย

อีกฝ่ายช่างสังเกตจนเหนือความคาดหมาย

นางเหลือบตามอง ครุ่นคิดอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยันกายที่ยังอ่อนล้าลุกขึ้นนั่ง

เพราะยังไม่ถึงฤดู ในห้องจึงยังไม่ได้จุดไฟอุ่นเตียงเตา ลมหนาวพลันเล็ดลอดผ่านรอยแยกของผ้าห่มที่เปิดออก พัดพาเอาความอบอุ่นที่อุตส่าห์สะสมไว้จนหมดอย่างรวดเร็วเงียบเชียบ

เพียงแค่ขยับตัว เด็กหญิงตัวน้อยที่นอนขดอยู่ข้างกายนางก็สะดุ้งตัวสั่น ทั้งที่ยังไม่ลืมตา สองแขนสองขาก็กอดรัดขึ้นมาแน่นราวกับเถาวัลย์