กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 385 ฉันจะกินบะหมี่ไก่ฉีกลงได้ยังไงเล่า
ผิงผิงและอันอันที่ถูกเก็บเข้ามาในมิติยืนอยู่กับที่ มองดูรอบด้านอย่างงุนงง ไม่รู้สึกซึ้งเลย ไม่ซึ้งเลยสักนิด สองมือของพวกเขาจับป้ายหยกตรงหน้าอกไว้แน่น
ผิงผิงแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ “อันอันไม่ต้องกลัวนะ พวกเราแค่นั่งรออยู่ตรงนี้สักแป๊บ”
จากนั้น พวกเขาก็เห็น “หมอกดำ” ก้อนมหึมาลอยเข้ามาหา! พอเข้ามาใกล้ พวกเขาถึงเห็นชัดว่า “หมอกดำ” ก้อนนั้นที่แท้ก็คือพุดดิ้ง
“พุดดิ้ง แกก็อยู่ด้วยเหรอ ที่นี่คือที่ไหนน่ะ”
สิ้นเสียง ผิงผิงและอันอันก็ถูกพุดดิ้งกระโจนใส่เต็มรัก พวกเขาถูกพุดดิ้งทับอยู่ข้างใต้จนหายใจลำบากเล็กน้อย
ผิงผิงตบพุงพุดดิ้งเบา ๆ “พุดดิ้ง พุดดิ้ง ปล่อยพวกเรานะ จะทับกันตายแล้ว หายใจไม่ออกแล้วเนี่ย!”
พุดดิ้งที่ตื่นเต้นเกินเหตุถึงยอมลุกขึ้นมาอย่างอ้อยอิ่ง