กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 355 ที่แท้การตัดใจก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นนี่นา
หวังจี้เย่ถูกคำวิจารณ์เซ็งแซ่ของทุกคนยั่วโมโหจนหน้าแดงก่ำ “ผมเป็นลูกของพวกเขานะ พวกเขาก็ต้องเลี้ยงดูผม ดีกับผมสิ ทุกสิ่งทุกอย่างของพวกเขาก็ต้องเป็นของผม!”
คำพูดที่ทัศนคติบิดเบี้ยวแต่ยังกล้าพูดอย่างเต็มปากเต็มคำนี้ ทำให้ทุกคนเงียบกริบไปในพริบตา
หวังซุ่นไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งคว้าตัวหวังจี้เย่มาอัดอย่างหนักอีกรอบ แม้แต่สหายตำรวจก็ยังทำเป็นมองไม่เห็น สมควรโดนตี สมควรโดนที่สุด!
“ไอ้เดรัจฉาน ทุกคนติดค้างแกงั้นเหรอ คนทั้งโลกติดค้างแกงั้นสิ แกคิดว่าตัวเองเป็นใครห๊ะ ฉันจะจัดให้... จะจัดให้...”