กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 353 แม่ วีรกรรมของแม่น่ะ ฉันฟังจนหูชาไปหมดแล้ว!
หลิวเจวียนเดินไปตรงหน้าหวังเจี้ยนกั๋วกับหลิวเยี่ยนหัว “อารอง อาสะใภ้รอง ถ้าไม่รังเกียจว่าบ้านเรายากจน วันหลังก็ไปอยู่กับพวกเราเถอะ”
“ถึงฉันกับซุ่นจื่อจะหาของกินหรูหรามาให้ไม่ได้ แต่รับรองว่าจะให้กินอิ่มทุกมื้อ!”
“บ้านนี้ ไม่ต้องเอาแล้ว!”
“ลูกชายแบบนี้ พวกอาอย่าไปเอาเลย น่าขายหน้าเปล่า ๆ”
หวังซุ่นพูดเสริมขึ้นมา “อารอง อาสะใภ้รอง ฟังเจวียนจื่อเถอะ! พวกเราจะเลี้ยงดูพวกอาเหมือนเป็นพ่อแม่แท้ ๆ เลย”
หวังต้าเป่าตบอกตัวเอง “ปู่รอง ย่าสะใภ้รอง วางใจเถอะ ผมโตแล้ว อีกเดี๋ยวก็หาเงินได้แล้ว! วันข้างหน้าผมกับน้องสาวจะกตัญญูต่อพวกคุณปู่คุณย่าเอง”