กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 338 เคราะห์ซ้ำกรรมซัด
กู้อวิ๋นเซียวสั่งให้ทุกคนพักผ่อน ส่วนตัวเองก็ใช้ข้ออ้างไปปลดทุกข์ เดินแยกไปทางที่ไม่มีคน ตอนนี้ความคิดเดียวของเขาคือต้องได้เจอภรรยาเดี๋ยวนี้ ทันที!
โดยเฉพาะหลังจากเพิ่งเฉียดเป็นเฉียดตายมาหมาด ๆ ตอนนี้เขาแค่อยากกอดเธอไว้ในอ้อมแขนแน่น ๆ
เขาหยุดเดิน หันไปมองด้านหลัง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตามมาก็เอ่ยขึ้น “คุณอยู่ไหม ออกมาหน่อยสิ!”
สายลมพัดวูบหนึ่ง ซูเหมียวเหมียวก็โผเข้าสู่อ้อมกอดของกู้อวิ๋นเซียว
กู้อวิ๋นเซียวสูดลมหายใจเข้าลึก สองแขนกอดซูเหมียวเหมียวไว้แน่น!
“ฉันไปโดนแผลคุณเหรอ คุณปล่อยฉันก่อน ฉันจะทำแผลให้”