กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 332 ประลองปัญญาและความกล้ากับหมาป่า
วินาทีนั้นไม่รู้ว่าใครเผลอเหยียบกิ่งไม้แห้งหัก เสียง “เป๊าะ” ดังลั่นขึ้นมาอย่างกะทันหันและบาดหูเป็นพิเศษ ภายในสุสานที่เงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจเต้น
หัวใจของทุกคนหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ต่างหันขวับไปมองทางต้นเสียงด้วยแววตาร้อนรน สิ่งที่พวกเขาเป็นกังวลที่สุดเกิดขึ้นแล้ว
หมาป่าที่อยู่ตรงปากถ้ำชะงักฝีเท้า นัยน์ตาสีเขียวจ้องเขม็งเข้าไปในส่วนลึกของสุสานทันที
หูของมันตั้งชัน ย่อตัวลงต่ำเล็กน้อยเพื่อเตรียมพร้อมโจมตี ในลำคอส่งเสียงขู่คำรามต่ำราวกับพร้อมจะกระโจนเข้ามาได้ทุกเมื่อ