กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 311 เมื่อมีความโลภ พวกเขาก็ยิ่งคร่าชีวิตผู้คนมากขึ้น!
สือปาถูพยักหน้า “อืม สถานการณ์บังคับ ตอนนั้นพวกเราก็มีแค่ทางเลือกนี้ทางเดียว ทำได้แค่เดินหน้าต่อไปจนสุดทาง ครั้งนี้จะต้องจัดการพวกมันให้ได้”
ชายรูปร่างกำยำล่ำสันคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “พวกมันเก่งมาก ฉันกับหลงเหลาเฮยไปดักรอระหว่างทาง กะเกณฑ์ไว้เป็นอย่างดีแล้วเชียว
พวกเราสำรวจรถกับขนาดถังน้ำมันของพวกมัน คำนวณไว้แล้วว่าน่าจะจอดเติมน้ำมันตรงไหน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังถูกพวกมันหนีรอดไปได้
ฉันปล่อยแมลงพิษกู่ออกไปจนหมดเลยนะ!”
หลงเหลาเฮยพยักหน้า “อืม ใช่ พวกเราไปดักรอตรงจุดที่น้ำมันของพวกมันน่าจะใกล้หมด เพื่อบีบให้พวกมันจอดรถ ฉันเองก็ปล่อยแมลงพิษออกไปจนหมด แต่กลับทำอันตรายพวกมันไม่ได้เลยสักนิด
คนพวกนั้นมีฝีมือจริง ๆ