กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 278 ดูออกก็อย่าพูดไป
จ้าวเสี่ยวพยักหน้า “พี่ครับ ผมเข้าใจแล้ว ต่อไปผมจะพยายามไม่ทำให้ตัวเองบาดเจ็บอีก
แต่ถ้าใครคนใดคนหนึ่งตกอยู่ในอันตราย ต่อให้ต้องสละชีวิต ตัวผมก็พร้อมจะพุ่งไปรับกระสุนแทนโดยไม่ลังเล
เรื่องนี้ผมไม่คิดว่าตัวเองผิดเลยสักนิด!
คนและเรื่องที่ผมใส่ใจมีอยู่ไม่มาก
และพวกพี่ก็คือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผม
ผมยอมตายเสียเอง ดีกว่าต้องมาทนเบิ่งตามองพวกพี่ตายไปต่อหน้าต่อตาครับ”
ทุกคนต่างรู้ดีว่าจ้าวเสี่ยวพูดออกมาจากใจจริง เด็กที่น่าสงสารคนนี้เคยมีชีวิตอยู่ในโลกอันเย็นชาอย่างทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น
ตอนนี้พอมีคนที่ปฏิบัติดีต่อเขา เขาก็ยิ่งหวงแหนเป็นที่สุด ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะการขาดความอบอุ่น