กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 257 ความสุขในป่าลึก
อันจื่อเฮ่าบ่น “ในเมื่อพี่มีมิติพกพา ทำไมตอนแรกถึงไม่ให้พวกเราเอาสัมภาระไปไว้ในมิติของพี่ล่ะ”
ซูเหมียวเหมียวตอบเนิบ ๆ “ฉันก็บอกแล้วนะว่าให้เอาของมาให้ฉัน แต่พวกนายปฏิเสธกันเอง”
จริงอย่างที่บอก เธอพูดแล้วแต่พวกเขาปฏิเสธ นั่นก็เพราะไม่รู้ว่าซูเหมียวเหมียวจะมีของวิเศษที่ดีขนาดนี้นี่นา
วันนี้พวกเราเดินกันจนเหนื่อยล้า แถมยังต้องแบกสัมภาระมากมายขนาดนี้ ช่างโง่เขลาจริง ๆ
กินข้าวเสร็จ อันจื่อเฮ่านั่งหลับตาอยู่ปากถ้ำพลางฟังเสียงกระซิบกระซาบของสัตว์ด้านนอก
“สัตว์สองขาพวกนี้เข้าเขามาล่าพวกเราหรือเปล่า เราหนีไปให้ไกลหน่อยเถอะ ได้ยินมาว่าในมือมนุษย์มีอาวุธปืน พลังทำลายล้างสูงมากนะ”