บทที่ 249 อยากได้ภรรยากับลูกสาว ต้องยอมทิ้งศักดิ์ศรี

บทที่ 249 อยากได้ภรรยากับลูกสาว ต้องยอมทิ้งศักดิ์ศรี

ทหารติดตามเดินออกไป ยืนตัวตรงดั่งต้นสนอยู่หน้าประตู

จงตั่วตั่วถอนหายใจ “คุณอายุหกสิบแล้วนะ ทำไมถึงยังชอบร้องไห้อยู่อีก ตอนแต่งงานก็ร้อง ตอนหย่าก็ร้อง พอได้ยินว่าฉันท้อง คุณก็ยังร้อง... ดูจากชุดที่คุณใส่อยู่ตอนนี้ แสดงว่าตอนนั้นคุณไม่ได้ปลดประจำการสินะ

เลิกร้องไห้ได้แล้ว เล่ามาเถอะว่าตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

เฉินจวิ้นหยิบผ้าขนหนูเปียกมาส่งให้สวีจิ่งชวน สวีจิ่งชวนกล่าวขอบคุณด้วยความกระอักกระอ่วน แล้วเช็ดน้ำตา

เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้น ได้แต่ก้มหน้าพูดว่า “อย่างที่คุณเห็น ตอนนั้นผมไม่ได้ปลดประจำการ แต่รับภารกิจลับกลับไป