บทที่ 227 สวีจิ่งชวนอยากรับเป็นญาติ

บทที่ 227 สวีจิ่งชวนอยากรับเป็นญาติ

ดังนั้นตอนเย็นกู้อวิ๋นเซียวจึงไปส่งไก่ตุ๋นให้สวีจิ่งชวน

ตอนที่เขาไปถึงหอผู้ป่วย สวีจิ่งชวนมีผ้าห่มผืนหนาหนุนอยู่หลังเอว นั่งกึ่งนอนเหม่อมองไปที่ประตู เขาเพิ่งผ่าตัดเสร็จ แม้ร่างกายจะไม่มีปัญหาอะไรแต่หมอก็ยังไม่ยอมให้ขยับตัว

ทว่าการผ่าตัดครั้งนี้เป็นการผ่าตัดสมองนี่นา! พอเห็นกู้อวิ๋นเซียว ดวงตาเขาก็เป็นประกาย กู้อวิ๋นเซียวเปิดฝากระติกเก็บความร้อน กลิ่นหอมเข้มข้นเตะจมูกทันที

กระเพาะของสวีจิ่งชวนที่เดิมทีไม่มีความอยากอาหารก็เริ่มหิวขึ้นมาทันที “นี่คืออะไรน่ะ ทำไมถึงหอมขนาดนี้”

กู้อวิ๋นเซียวพูดด้วยท่าทีภูมิใจ “ไก่ตุ๋นที่ภรรยาผมทำมาให้คุณครับ ข้างในใส่โสมร้อยปีด้วยนะ คุณต้องกินให้เยอะ ๆ เลย”