กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 220 เสน่ห์ของหมูหัน
สายตาของซูเหมียวเหมียวทำให้ร็อทรู้สึกเหมือนมีหนามทิ่มแทงอยู่ข้างหลัง
ส่วนในใจของซูเหมียวเหมียวตอนนี้นั้น 【ให้ตายสิ เป็นพวกมีเส้นสายด้วย มิน่าล่ะถึงได้หยิ่งผยองขนาดนี้ ที่แท้ก็ลูกชายผู้ถือหุ้นนี่เอง
ไอ้น้อง แกยังอ่อนไปหน่อยนะ ประเทศจีนมีคำกล่าวโบราณว่า มังกรพลัดถิ่นไม่ข่มงูเจ้าที่ ตอนนี้พวกเราคืองูเจ้าที่
ต่อให้มังกรอย่างแกจะหยิ่งยโสแค่ไหน เมื่ออยู่ในถิ่นของพวกเราก็ต้องยอมขดตัวให้ฉัน...】
อันจื่อเฮ่าฟังภาษาต่างประเทศไม่ออก แต่เขาได้ยินเสียงในใจของซูเหมียวเหมียว จึงปรายตามองร็อทอย่างดูแคลน
ขณะที่ชูมาลีกับร็อทกำลังส่งสายตาฟาดฟันกันอย่างดุเดือด ซูเหมียวเหมียวก็แอบแปลบทสนทนาของทั้งสองให้หลิวซุ่นสุ่ยฟัง