กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 194 นี่มันคนเลวโดยสันดานทั้งสองคน
หยางลิ่วทิ้งจักรยานแล้ววิ่งตามโจวอวิ๋นทันในไม่กี่ก้าว เขาใช้ผ้าอุดปากเธอ โจวอวิ๋นดิ้นรนอยู่สองสามทีก็หมดสติไป
จ้าวต้งหรี่ตาลง ‘เวรเอ๊ย ถึงกับใช้ยาสลบเลยเหรอ แกโดนเพิ่มข้อหาแน่ กองทัพมีไอ้สวะแบบนี้โผล่มาได้ยังไง ถุย...’
หยางลิ่วจับโจวอวิ๋นให้นอนคว่ำบนเบาะหลัง เขาเข็นจักรยานเดินโซเซมุ่งหน้าไปยังที่รกร้างไร้ผู้คน
จ้าวต้งทิ้งสัญลักษณ์ลับที่ตกลงกันไว้ตรงทางแยกแล้วแอบตามไปเงียบ ๆ ผู้บังคับการกรมสั่งไว้ว่าหากจำเป็น แม้เขาจะอยู่คนเดียวก็ต้องลงมือเพื่อรับรองความปลอดภัยของครูโจว
จ้าวต้งตามไปจนถึงบ้านร้างหลังหนึ่งที่ตีนเขา เขาอ้อมไปด้านหลังและมองผ่านหน้าต่าง เห็นหยางลิ่วอุ้มโจวอวิ๋นไปนอนลงบนกองฟางแห้งที่ปูไว้