บทที่ 171 ขอเพียงเขาดีกับเธอมากพอ ก็ไม่มีใครมาฉกเธอไปได้

บทที่ 171 ขอเพียงเขาดีกับเธอมากพอ ก็ไม่มีใครมาฉกเธอไปได้

อวิ๋นเทามองตามหลังด้วยความอิจฉาตาร้อน เขาเองก็อยากลองขี่ดูบ้าง แต่หนึ่งคนกับหนึ่งหมีข้างหน้าไม่สนใจเขาสักนิด!

โดยเฉพาะตอนที่เขาเดินจนส้นเท้าปวดร้าว ก็ยิ่งอิจฉายัยหนูที่นั่งมองซ้ายมองขวาอยู่บนหลังหมีมากขึ้นไปอีก

พุดดิ้งหยุดเดินแล้วหมอบลงกับพื้น เป็นสัญญาณให้ซูเหมียวเหมียวลงมา ซูเหมียวเหมียวกระโดดลงจากหลังหมี พร้อมกับดึงผ้าดำออกด้วย

พอซูเหมียวเหมียวยืนมั่นคงแล้ว พุดดิ้งก็คลานไปที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ซูเหมียวเหมียวสงสัยจึงเดินตามไป พอเห็นพุดดิ้งเกาะลำต้นมองเข้าไปในโพรงขนาดใหญ่ เธอก็ถึงกับตะลึง