กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 158 บ้านสองหลังของแม่เลี้ยง
อันตงถอนหายใจ “เด็กคนนี้น่าปวดหัวจริง ๆ อยู่ในวัยต่อต้าน สงสัยคงไปบ้านญาติฝั่งแม่เขานั่นแหละ เดี๋ยวพออยู่ไม่ได้ก็กลับมาเอง”
ชายอีกคนบอก “นายหาเวลาไปตามหาหน่อยเถอะ อย่าให้เด็กเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาเลย”
“ได้ ๆ ๆ พรุ่งนี้ฉันจะลองไปหาดู เขาหนีออกจากบ้านไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว คงไม่มีเรื่องใหญ่หรอก”
ชายสองคนคุยหัวเราะกันก่อนจะแยกย้ายกันปั่นจักรยานออกไป
ซูเหมียวเหมียวก้มมองอันจื่อเฮ่า “เมื่อก่อนเธอหนีออกจากบ้านบ่อยเหรอ”
“ทางฝั่งแม่ของเธอยังมีญาติอยู่อีกไหม”
อันจื่อเฮ่าพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “พวกเขาก็แค่โกหก พี่ก็เชื่อเหรอ ญาติฝั่งแม่ฉันไม่มีใครสนใจฉันแล้วล่ะ”
“ลำพังพวกเขายังแทบจะเอาตัวไม่รอด ใครจะมานึกถึงฉัน”