กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 142 การตะลุมบอนระหว่างพี่น้องตลาดมืดกับกลุ่มคนเร่ร่อนต่างถิ่น
เมื่อเห็นสีหน้าของเจียงเหวินไป่ เธอก็เดาได้ทันทีว่าเขาคงจะเห็นภาพอะไรบางอย่างอีกแล้ว
ซูเหมียวเหมียวถาม “เห็นอะไรเหรอ”
เจียงเหวินไป่บอก “ผมเห็นคุณสะบัดมือ แล้วก็มีหมีดำตัวหนึ่งโผล่มาตรงหน้าคุณ มันยัง...”
ซูเหมียวเหมียวซักไซ้ “มันยังทำไมอีก”
เจียงเหวินไป่พูดต่อ “มันถึงกับออดอ้อนคุณ ผมตาไม่ฝาดแน่ ๆ มันต้องกำลังออดอ้อนอยู่ชัวร์ มันส่ายก้นแถมยังยื่นหัวไปให้คุณลูบด้วย! นี่ผมกำลังฝันอยู่หรือเปล่าเนี่ย”
ซูเหมียวเหมียวพยักหน้า ยืนยันได้แล้วว่าเจียงเหวินไป่ไม่ได้มองเห็นอนาคตผ่านความฝันได้แค่อย่างเดียว แต่ผ่านการสัมผัสร่างกายก็ทำได้เช่นกัน