กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 132 ถอยไป อย่ามาแตะตัวฉันนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะย่างแกเดี๋ยวนี้
ซูเหมียวเหมียวรู้สึกว่าก้อนสีดำนั่นตามมาอีกแล้ว เธอถึงกับพูดไม่ออก จึงหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันพยายามจะคุยกับหมีเนี่ยนะ!!!
ยอมใจตัวเองเลยจริง ๆ”
เสี่ยวไป๋พูดขึ้น “มันอยากเป็นลูกน้องของเจ้านาย เจ้านายก็รับมันไว้เถอะ ต่อไปจะได้ให้มันช่วยเฝ้าเขาต้าชิงซาน
ยังไงที่นี่ก็เป็นสวนหลังบ้านของเรา”
เมื่อซูเหมียวเหมียวหันกลับไปอีกครั้ง หมีดำก็ใช้ดวงตาสีดำขลับจ้องมองเธอเขม็ง ในปากยังคาบผลไม้ป่าอยู่ครึ่งลูก