กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 85 ต้นไม้ใหญ่หน้าโรงพยาบาลทหารกลายเป็นต้นไม้ขอพร
ซ่งผิงและซ่งอันตะโกนขึ้นพร้อมกัน “สวัสดีครับ/ค่ะพี่หลินเฟิง!”
หลินเฟิงพูดอย่างเบิกบานใจ “ดีมาก ๆ เดี๋ยวพี่จอดรถแล้วจะเอาลูกอมให้พวกเธอกินนะ”
ซ่งผิงพูดขึ้น “นี่คืออาสะใภ้ของผม ในเมื่อพวกเราเรียกคุณว่าพี่ คุณก็ควรจะเรียกอาสะใภ้ของผมว่าอาสะใภ้ด้วยสิครับ!”
หลินเฟิงมองซูเหมียวเหมียวผ่านกระจกมองหลังอีกครั้ง พลางหัวเราะแหะ ๆ “ก็เรียกแยกกันไปสิ! ฮ่า ๆ ๆ...”
จากนั้น หลินเฟิงก็บ่นขึ้นมา “ลูกพี่ ลำเอียงจริง ๆ นะครับ พวกเราตั้งหลายคนยังโสดกันอยู่เลย ท่านกลับแนะนำสหายซูให้กู้อวิ๋นเซียวซะงั้น
ตอนนั้น...ถ้าท่านแนะนำสหายซูให้ผม วันข้างหน้าผม...ต้องยอมบุกน้ำลุยไฟเพื่อท่านแน่นอนครับ”