กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 24 เขาความแตกแล้วสินะ
เสียงเด็กร้องไห้ดังออกมาจากในห้อง คนข้างนอกแทบจะโห่ร้องด้วยความดีใจ หวังเลี่ยงที่กำลังร้องไห้ก็หยุดร้องแล้วเปลี่ยนเป็นยิ้มทั้งน้ำตา “ฉันได้เป็นพ่อคนแล้ว ฉันได้เป็นพ่อคนแล้ว...”
หัวหน้ากองการผลิตหวังจี้เย่ที่เมื่อครู่ยังนั่งยองสูบบุหรี่อยู่ใต้ชายคาอย่างหมดอาลัยตายอยากก็ผุดลุกขึ้นพรวด! เขาได้เป็นปู่แล้ว!
ซูเหมียวเหมียวนั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนเก้าอี้ รอจนป้าฉินทำความสะอาดตัวเด็กและตรวจดูรอบหนึ่งว่าเด็กไม่มีปัญหาอะไร ก็เอาผ้าห่มมาห่อตัวเด็กไว้
ถึงตอนนั้นป้าฉินถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าซูเหมียวเหมียวดูผิดปกติไป เธออุ้มเด็กออกไปส่งข้างนอก แล้วหันกลับมาถาม “แม่หนู เป็นอะไรไปน่ะ”