กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 4 เธอเป็นคนมีไหวพริบ
หลิวเหมิงได้สติจากความตกตะลึง เขายกมือเกาหัวด้วยความเขินอายแล้วพูดว่า “เอ่อ ผมเอาข้าวมาส่งให้พวกคุณครับ พี่สะใภ้ ขอโทษด้วยนะครับ ไม่คิดเลยว่าคุณจะสวยขนาดนี้ แฮะ ๆ ...”
ซูเหมียวเหมียวมองสไตล์การพูดและการกระทำของหลิวเหมิงแล้ว คิดว่าเขาน่าจะเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ
ในยุคสมัยนี้ การชมผู้หญิงว่าสวยตรง ๆ แบบนี้ ดีไม่ดีอาจจะโดนอีกฝ่ายถ่มน้ำลายใส่หน้า แถมยังโดนด่าว่าเป็น “พวกอันธพาล” ได้ง่าย ๆ
ซูเหมียวเหมียวกล่าวขอบคุณอย่างเปิดเผย “ขอบคุณสหายหลิวเหมิงนะคะ ช่วงที่ผ่านมาลำบากพวกคุณช่วยดูแลอวิ๋นเซียวแล้ว”
“ตอนเย็นฉันเตรียมจะทำกับข้าวเอง พวกคุณไม่ต้องเอาข้าวมาส่งแล้วล่ะค่ะ”
“แต่เรื่องเช็ดตัวกู้อวิ๋นเซียวคงต้องรบกวนคุณกับสหายจ้าวต้งด้วยนะคะ”