กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 2 ได้ลูกแฝดวัยน่ารักมาแบบไม่ต้องเบ่ง
ฉางซิ่วเจวียนยังไม่ทันเอ่ยปาก น้ำตาก็ร่วงหล่นลงมา “เหมียวเหมียว แม่รู้ว่าลูกคงรับการตัดสินใจแบบนี้ของเราไม่ได้
แต่เวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว ไม่มีเวลาให้เราเลือกได้มากนัก
เราสืบมาแล้ว กู้อวิ๋นเซียวหน้าตาหล่อเหลา ทั้งยังเป็นคนมีความรับผิดชอบ อายุยังน้อยก็ได้เป็นถึงผู้บังคับการกรมแล้ว
พ่อแม่ของเขาล้วนเป็นทหารและพลีชีพไปเมื่อหลายปีก่อน นับว่าเป็นเด็กที่น่าสงสารคนหนึ่ง
เมื่อครึ่งปีก่อน สหายทหารของเขาเสียชีวิต ทิ้งลูกแฝดชายหญิงวัยเพียงหกขวบไว้ เขาก็รับมาอุปการะ!
ถ้าลูกจริงใจกับพวกเขา เด็กยังเล็กย่อมจะจริงใจกับลูกเช่นกัน
วันข้างหน้า ทุกสิ่งทุกอย่างคงต้องพึ่งพาลูกเองแล้ว”