0388

⬢⬢⬢

ตอนที่ 388 นางยังไม่อยากตาย ยังอยู่เป็นเพื่อนหยางหยางไม่พอเลย!

ใบหน้าของโจวจื่ออี้บิดเบี้ยวเป็นก้อน

ฉีเต๋อเซิ่งยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน มองผ่านม่านฝนพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มตาหยี “หายไปตั้งครึ่งค่อนวันไม่ยอมกลับมา ศิษย์พี่รองคิดถึงนายจะแย่แล้ว”

ในลานเรือนมีการกางเพิงเอาไว้ ใต้เพิงตั้งกระทะเหล็กใบใหญ่ ฝากระทะเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง ไอความร้อนพวยพุ่งลอยขึ้นมาอย่างคุกรุ่น

ในกระทะกำลังเคี่ยวปลาสด น้ำแกงเดือดปุด ๆ ม้วนตัวไปมา ทั้งยังใส่เต้าหู้ วุ้นเส้น และต้นหอมป่ากำใหญ่ ด้านข้างยังมีกะละมังใบโตใส่กุ้งที่ล้างสะอาดแล้ววางอยู่อีกหนึ่งใบ

คุณอาสองตระกูลอวี๋นั่งยอง ๆ เติมฟืนอยู่หน้าเตา พอเห็นหลิงหยางหยางเดินเข้ามาก็ยิ้มพลางลุกขึ้นยืน เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน

“รู้ว่าพวกเธอไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าวเที่ยง มื้อนี้ก็เลยทำเร็วขึ้น อีกสิบนาทีพวกเราก็เริ่มกินข้าวกันได้แล้ว”

หลิงหยางหยางกล่าวขอบคุณเขา “ขอบคุณที่ลำบากนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยเพื่อนของฉันไว้ทั้งสองคนด้วยค่ะ”

คุณอาสองตระกูลอวี๋โบกมือ “พวกเราไม่ต้องพูดจาเกรงใจแบบนี้หรอก ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์หลิงช่วยรักษาตาของหยวนเป่าจนหาย หยวนเป่าก็คงไม่กล้าไปริมแม่น้ำ แล้วก็คงไม่เจอกับพวกเขาสองคนหรอก”