เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 373 คิกๆๆ ในที่สุดก็ได้เห็นหยางหยางอีกแล้ว!
อสนีบาตสลายสิ้น สายลมและสายฝนสงบลง
ท่ามกลางหุบเขาเริ่มมีฝนพรำโปรยปรายลงมาอย่างช้า ๆ ดั่งควันและหมอกหมอง เข้าปกคลุมวัดโบราณอายุร้อยปีที่พังทลายย่อยยับอย่างแผ่วเบา
ทันทีที่ภาพสว่างขึ้น ผู้ชมหลายหมื่นคนที่เฝ้ารอก็หลั่งไหลเข้ามาในพริบตา คอมเมนต์วิ่งเลื่อนผ่านอย่างหนาแน่นจนเต็มหน้าจอ ล้วนเป็นคำถามด้วยความร้อนใจ
หวังเจี้ยนกั๋วยืนอยู่หน้ากล้อง สีหน้ามีความเคร่งขรึมอยู่หลายส่วน เขาค้อมตัวให้กล้อง
“ผู้ชมทุกท่านหน้าจอครับ ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งที่ทำให้ทุกคนรอนาน และทำให้ทุกท่านต้องเป็นห่วงกังวลกัน”
เลนส์กล้องแพนไปด้านหลังตามสัญญาณมือของเขา เผยให้เห็นภาพมุมกว้างของศาลาหลงเหว่ย
ในภาพนั้น หลังคาส่วนใหญ่ของโถงประธานถูกสายฟ้าสีม่วงฟาดถล่ม คานหักและเศษไม้ผุพังจวนเจียนจะร่วงหล่น ทั่วทุกแห่งเต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียมระเกะระกะ
เทวรูปทั้งหมดภายในโถงระเบิดพังทลายลงมาจนหมดสิ้น แตกกระจายเกลื่อนกลาด