กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 360 ผมแก่กว่าหยางหยางแปดปีจริง ๆ แต่ผมรู้วิธีเอาใจคนนะ
รถของฟู่เยี่ยนเฉินจอดลงตรงหน้าคฤหาสน์เก่าตระกูลฟู่
ฟู่อี้จวินสวมเสื้อคาร์ดิแกนสีเทาเข้ม สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง สีหน้าเรียบเฉย
ทั้งสองเผชิญหน้ากัน สบตากันอย่างเงียบงันเป็นการส่งสัญญาณ
ฟู่เยี่ยนเฉินถาม “นายท่านผู้เฒ่าเป็นอย่างไรบ้าง”
ฟู่อี้จวินส่ายหน้าเบา ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น ทว่าปากกลับไม่ยอมผ่อนปรนแม้แต่น้อย
“ที่บ้านเกิดเรื่องใหญ่โตปานนี้ นายกลับสบายใจเฉิบ ป่านนี้ถึงเพิ่งจะโผล่หัวกลับมา”
ด้านข้างมีพ่อบ้านฟู่จงยืนอยู่
ฟู่เยี่ยนเฉินไร้ความรู้สึก แม้แต่เปลือกตาก็ยังขี้เกียจจะปรายมอง