เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 312 เธอไม่มีตาจริง ๆ
เมื่อคำนึงถึงความเป็นส่วนตัวของศิลปิน บ้านปลอดภัยซึ่งเป็นสถานที่อำนวยความสะดวกให้ศิลปินเปลี่ยนเสื้อผ้าจึงไม่ได้ติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้ภายในห้อง
ทันทีที่ประตูปิดลง สีหน้าน่าสงสารน่าเวทนาบนใบหน้าของไป๋ฉู่เอ๋อร์ก็แปรเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา
เธอจ้องมองประตูที่ปิดสนิทบานนั้นพลางดึงกระโปรงสกปรกเหนียวเหนอะหนะบนร่างด้วยความรังเกียจ พลอยโกรธจนกัดฟันกรอด
“นังโง่เอ๊ย แม้แต่โทรศัพท์ก็ไม่รับ ยังจะทำอะไรได้อีก!”
แม่เพิ่งถูกขังเข้าไปได้วันเดียว ก็คิดจะอู้งานเล่นเล่ห์ไม่ยอมมาคอยปรนนิบัติดี ๆ แล้วงั้นเหรอ
รอให้แม่ออกมาเถอะ ฉันจะฟ้องแม่ให้หนัก ให้แม่สั่งสอนหล่อนให้สาสม!
ภายในลานเรือน
ไป๋อิงนั่งอยู่ข้างโต๊ะหิน มองหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยใบหน้าแดงซ่านด้วยความเอียงอาย