0252

⬢⬢⬢

ตอนที่ 252 เมื่อยล้าไปทั้งตัว ร่วมหอลงโรงกับฟู่เยี่ยนเฉิน

ยามค่ำคืนของคฤหาสน์ชุ่ยเวย อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเข้มข้นของพฤกษา ผสมผสานกับไอชื้นเย็นเยียบที่เกิดขึ้นยามน้ำพุภูเขาไหลผ่านร่องหิน

กลุ่มของหลิงหยางหยางเห็นว่าทิวทัศน์ริมทางงดงาม จึงลงจากรถแล้วเดินเท้าเป็นระยะสั้น ๆ

สายลมค่ำคืนพัดพาไอชื้นของน้ำในทะเลสาบปะทะเข้ากับใบหน้า ช่วยพัดเป่าความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำเดินทางหลายวันให้มลายไป

ฟู่เยี่ยนเฉินเดินอยู่ข้างกายเธอ ขณะกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็พลันสั่นขึ้นมา

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ชำเลืองมองชื่อสายเรียกเข้า ฝีเท้าจึงชะลอตามหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะกดรับสายแล้วกดเสียงต่ำ “พูด”

หลิงหยางหยางและโจวจื่ออี้ก้าวเดินไปข้างหน้าต่อ ย่างกรายมาถึงริมสะพานโค้งหินแห่งนั้นโดยไม่รู้ตัว

ใต้สะพานเป็นเวิ้งอ่าวชั้นในที่เชื่อมต่อกับทะเลสาบอวิ๋นเมิ่ง ผิวน้ำราบเรียบสงบนิ่งราวกับหยกดำ สะท้อนแสงจันทร์ตรงขอบฟ้า

เสี้ยววินาทีที่เงยหน้าขึ้น สายตาของหลิงหยางหยางพลันหดเกร็งลงทันใด