0200

⬢⬢⬢

ตอนที่ 200 จัดการเอาเจ้าเม่นตัวนั้นมาให้ฉัน

แม้จะอยู่ในช่วงที่อากาศร้อนระอุ แต่เรือนชิงอวิ๋นก็ยังคงเย็นกว่าภายนอกอยู่หลายส่วน

กิ่งก้านใบของต้นไหวโบราณแผ่สยาย บดบังแสงแดดจนทั่วทั้งลานเรือนร่มรื่น บนโต๊ะหินวางถังน้ำแข็ง ภายในแช่น้ำบ๊วยเปรี้ยวไว้ บนผิวเครื่องเคลือบมีหยดน้ำเม็ดละเอียดเกาะพราว

ท่านเจ็ดไท่เย่เอนกายอยู่บนเก้าอี้หวาย ในมือหมุนสร้อยประคำ “กะปาละ” เส้นนั้น พลางส่งเสียงดังกริ๊ก ๆ แผ่วเบา

เกาหย่วนยืนอยู่ด้านล่างเขา เสื้อเชิ้ตสีขาวรีดจนเรียบกริบ สายตาหลังแว่นตากรอบทองดูนอบน้อม มองดูแล้วก็เป็นเพียงแพทย์แผนตะวันตกคนหนึ่ง ไม่มีกลิ่นอายของสำนักเร้นลับเจือปนแม้แต่น้อย

“นังหนูตระกูลหลิงคนนั้น กลับไปนอนที่บ้านทุกวันหรือเปล่า”

เกาหย่วนลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตอบไปตามจริง “ไม่ค่อยได้กลับครับ”

ท่านเจ็ดไท่เย่ปรือเปลือกตาขึ้น แววตาขุ่นมัวฉายประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง

“ไม่กลับบ้านอย่างนั้นหรือ เด็กสาวอย่างหล่อนเพิ่งกลับมาที่เมืองหลวง จะไปมีที่ซุกหัวนอนข้างนอกได้ยังไง ตระกูลหลิงวางใจได้ลงคอเชียวหรือ”