เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 167 ได้สิ่งนี้กลับคืนมา ต่อให้ตายก็คุ้มค่าแล้ว
หลิงหยางหยางขมวดคิ้วแน่น ขณะพลิกข้อมือ โซ่เงินตรงปลายพัดหยกขาวพลันพุ่งวาบออกไป พันรอบเอวของหลี่ม่านอย่างแม่นยำ จากนั้นจึงกระชากกลับมาอย่างแรง
ร่างกายครึ่งซีกของหลี่ม่านถูกไฟคลอกเป็นแผลลวกแถบใหญ่ สภาพของเธอยังคงกึ่งเหม่อลอยกึ่งเสียสติ แววตาว่างเปล่าทว่าดื้อดึง
ยามถูกกระชากมานั้น หัวเข่ากระแทกลงบนแผ่นอิฐเขียวจนเกิดเสียงทึบ แต่เธอกลับคล้ายไม่รู้สึกรู้สาแม้แต่น้อย
หลิงหยางหยางแทบไม่เคยโมโห ทว่ายามนี้เมื่อมองหลี่ม่านที่คุกเข่าเหม่อลอยอยู่แทบเท้า ในอกก็ต้องสะกดกลั้นโทสะเอาไว้
พี่น้องสองคนนี้ของตระกูลจาง ชวนให้ปวดหัวยิ่งกว่ากันจริง ๆ
จางฮ่าวหลังจากที่คนในครอบครัวล้วนเสียชีวิตไปหมดแล้ว ก็คลุกคลีกับสารพัดลัทธินอกรีต มือเปื้อนเรื่องสกปรกมาไม่รู้เท่าไร จนเคี่ยวกรำตนเองกลายเป็นคนสิ้นคิดที่ดิ้นรนอยู่ในแดนสีเทา
ส่วนหลี่ม่านเล่า ปฏิบัติตามคำสั่งเสียบรรพบุรุษ มุ่งมั่นจะปกป้องเทพภูเขาและบ่อเวียนว่ายตายเกิด เจตนาดั้งเดิมนี้จะว่าผิดก็มิได้ ทว่าการกระทำของเธอกลับดื้อรั้นฝังลึกถึงกระดูก เรื่องที่ปักใจเชื่อแล้วต่อให้ใช้วัวเก้าตัวมาฉุดก็ไม่กลับมา
เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง