0149

⬢⬢⬢

ตอนที่ 149 คำว่าหย่า ไม่อาจเอ่ยออกจากปากได้ง่าย ๆ

ปลายนิ้วของหลิงหยางหยางประคองหัวของเสี่ยวจิ่วไว้อย่างแผ่วเบา พลางช้อนสายตามองฟู่เยี่ยนเฉินแวบหนึ่ง “คุณทำมันตกใจแล้ว”

เสี่ยวจิ่วในอ้อมอกคล้ายกับหาคนหนุนหลังได้แล้ว ร่างกลมดิกพยายามขดตัวแน่น จมูกน้อย ๆ ฟุดฟิดไม่หยุด ส่งเสียงครางหงิง ๆ ราวกับได้รับความอยุติธรรมครั้งใหญ่หลวง

สายตาของฟู่เยี่ยนเฉินทอดลงมา กวาดมองก้อนขนหนามตัวจ้อยที่แกล้งทำเป็นน่าสงสารก่อนเป็นอันดับแรก ท้ายที่สุดจึงหยุดนิ่งอยู่ที่ริมฝีปากที่เม้มเบา ๆ ของหญิงสาว

ละอองฝนพัดเฉียงเฉียดขอบร่ม แตกกระจายเป็นม่านหมอกน้ำละเอียดหนาทึบอบอวลอยู่ระหว่างคนทั้งสอง

“คุณนายฟู่” เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เงาที่ทอดลงมาจากแนวไหล่ของชุดสูทแทบจะโอบคลุมตัวเธอไว้ทั้งหมด

“คำว่าหย่า ไม่อาจเอ่ยออกจากปากได้ง่าย ๆ”

ชั่วครู่ต่อมาเขาจึงถอยหลังไปครึ่งก้าว ยื่นด้ามร่มไปทางมือของเธอเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้านไปก่อนก้าวหนึ่ง