0135

⬢⬢⬢

ตอนที่ 135 ฉวยโอกาสจากใครกันแน่ ชักพูดยากแล้วสิ

หลิงหยางหยางเพิ่งก้าวเท้ากลับมาถึงประตูดวงจันทร์ของเรือนหลัก ฝีเท้าก็พลันชะงักลง

ในจานกระเบื้องลายครามเรียงกุ้งเครย์ฟิชหมักเหล้าฮวาเตียวไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เปลือกกุ้งสีแดงเป็นมันวาว กลิ่นหอมของสุราคลุกเคล้ากับรสเปรี้ยวอมหวานของบ๊วยโชยกระจายไปในสายลมราตรี

ด้านข้างมีบะหมี่คลุกน้ำมันต้นหอมร้อน ๆ วางอยู่ถึงสามชามใหญ่ วอลนัตเคลือบน้ำตาลหนึ่งจาน และชาเขียวที่เพิ่งชงเสร็จใหม่อีกหนึ่งกา

ฟู่เยี่ยนเฉินนั่งอยู่ข้างโต๊ะ นิ้วมือเรียวยาวสวมถุงมือโปร่งใสแบบบาง กำลังแกะเปลือกกุ้งอย่างไม่รีบร้อน

เนื้อกุ้งที่แกะออกมาสมบูรณ์อวบอิ่ม ถูกนำไปวางเรียงไว้ในชามกระเบื้องขาวใบเล็กด้านข้างทีละตัว ๆ

หลิงหยางหยางอึ้งไปชั่วขณะ โพล่งถามออกไปทันที “ทำไมคุณยังอยู่อีกเนี่ย!”

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้กุมอำนาจสายลับของตระกูลฟู่ ใคร ๆ ต่างบอกว่าเขาครอบครองเมืองหลวงอยู่อย่างน้อยครึ่งเมือง วัน ๆ ไม่ใช่ว่าควรจะยุ่งจนเท้าไม่ติดพื้นหรอกหรือ

ไฉนถึงยังมีอารมณ์สุนทรีย์มานั่งแกะกุ้งเครย์ฟิชให้เธออยู่ที่นี่ได้