0047

⬢⬢⬢

ตอนที่ 47 โลหิตหยางบริสุทธิ์ อย่าให้เสียของ!

นายท่านผู้เฒ่าและคุณย่าตระกูลหลิงกลับมาจากข้างนอก พอเหยียบย่างเข้าสู่โถงทางเข้า ก็เห็นชายวัยกลางคนแต่งกายอย่างนักพรตเต๋าคุกเข่าตัวตรงแน่วอยู่บนพื้น กำลังหลับตาประสานมุทรา พลางพึมพำบทสวดไม่หยุดปาก

จูสั่วอวี้ที่อยู่ด้านข้างกลอกตาขาวพิงตู้ พลางพึมพำซ้ำไปซ้ำมาว่า “จบสิ้นแล้ว หมดกันทุกอย่าง…”

นายท่านผู้เฒ่าชะงักฝีเท้า คิ้วขมวดมุ่นเป็นปมแน่น “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

คุณย่าเองก็อึ้งไปเช่นกัน สายตากวาดมองสลับไปมาระหว่างนักพรตผู้นั้นกับจูสั่วอวี้หลายรอบ “คุณเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ในบ้านฉันได้”

ทว่านักพรตฉีกลับคุ้นเคยเป็นอย่างดี ไม่มีท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ แม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นกดร่องใต้จมูกของจูสั่วอวี้อย่างชำนาญ เพียงไม่กี่ครั้งก็ปลุกให้ฟื้นขึ้นมาได้

จูสั่วอวี้สูดหายใจเข้าลึกเฮือกใหญ่ในลำคอ ลูกตากลอกกลับมาเป็นปกติ

นักพรตจึงจัดคอเสื้อให้เรียบร้อย แล้วประสานมือคารวะผู้เฒ่าทั้งสองตามธรรมเนียมเต๋าอย่างถูกต้อง

“อู่เลี่ยงเทียนจุน ตัวข้าแซ่ฉี นามธรรมชิงเสวียน ได้รับการไหว้วานจากคุณนายจูสั่วอวี้ จึงมาช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายสะเดาะเคราะห์ให้แก่คนในคฤหาสน์ของพวกท่าน”