เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 38 อย่างมากคุณก็เป็นได้แค่เพาเวอร์แบงก์เดินได้
ดวงตาเหยี่ยวดั่งดอกท้อของฟู่เยี่ยนเฉินหรี่ลงเล็กน้อย แววตาคู่นั้นทอประกายลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง
“แล้วเธอล่ะ พยายามสุดกำลังเพื่อจดทะเบียนสมรสกับฉัน เธอต้องการอะไรกันแน่”
หลิงหยางหยางไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกมือขึ้นเลิกแขนเสื้อข้างซ้าย เผยให้เห็นท่อนแขนเรียวขาวผ่อง
ด้านในของข้อศอก มีตราเคราะห์สีดำแดงฝังแน่นอยู่บนผิวหนังอย่างเด่นชัดและบาดตาเป็นพิเศษ
สายตาของฟู่เยี่ยนเฉินพลันลึกล้ำขึ้นทันใด จ้องมองรอยประทับนั้นเขม็ง น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความเคร่งเครียดที่ยากจะสังเกตเห็น “นี่คืออะไร”
“ภาวะพร่องชะตาของฉันค่ะ” หลิงหยางหยางแอบเปลี่ยนนิยามหน้าตาเฉย
ฟู่เยี่ยนเฉินคนนี้มีเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำเกินไป ความคิดยากแท้หยั่งถึง!
หากปล่อยให้เขารู้ว่าเคราะห์ชะตาของเธอต้องอาศัยวาสนาหยางสูงสุดบนตัวเขามาคลี่คลาย ในอนาคตเมื่อถึงคราวแยกทาง เขาคงไม่พ้นใช้เรื่องนี้มาบงการและคิดคำนวณผลประโยชน์แน่