0030

⬢⬢⬢

ตอนที่ 30 หยางหยางคือจอหงวนเกาเข่าหรือ?

ยามที่ฟู่ป๋ออี้มาเยือน ของขวัญในมือมีน้ำหนักยิ่งกว่าคำเกรงใจใด ๆ

อย่างหนึ่งคือชาเหล่าปันจางอายุสามสิบปี กระดาษฝ้ายยังไม่แกะออก กลิ่นหอมกล้วยไม้เข้มข้นก็โชยออกมาแล้ว

อีกชิ้นหนึ่งคือกาน้ำชาจื่อซาดินเขียวเปิ่นซานที่เผาโดยปรมาจารย์ผู้ล่วงลับ แร่ดินหมดเหมืองไปนานแล้ว มูลค่าสูงลิ่ว

นายท่านผู้เฒ่าหลิงชอบดื่มชา ของสองสิ่งนี้ตรงตามความชอบพอดี ของขวัญชิ้นนี้ของฟู่ป๋ออี้เห็นได้ชัดว่าใส่ใจอย่างยิ่ง

เมื่อเปิดกล่องเครื่องประดับกำมะหยี่ ฟู่ป๋ออี้ก็กล่าวอย่างถ่อมตน “กำไลวงนี้แม้เทียบไม่ได้กับวงที่นายท่านเคยมอบให้ท่านในตอนนั้น แต่เป็นหยกจากบ่อเก่าผากานต์ของพม่า ผมวานคนตามหาอยู่เกือบครึ่งปี ท่านใส่เล่นเถอะครับ”

เมื่อเอ่ยถึงกำไลหยกแทนใจวงนั้น แววตาของผู้อาวุโสหญิงตระกูลหลิงก็เปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความทรงจำ

งานแต่งงานของเธอกับนายท่านในตอนนั้นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วเมืองหลวง กำไลวงนั้นยิ่งเป็นสมบัติล้ำค่าที่คนทั้งเมืองต่างอิจฉา ยามปกติจะเก็บไว้ในตู้เซฟ สวมใส่เฉพาะในโอกาสสำคัญเท่านั้น

“ฉู่เอ๋อร์ มานี่สิ”