บทที่ 47 ไม่เป็นไร เด็ก ๆ ก็ชอบคึกคักกันทั้งนั้น

บทที่ 47 ไม่เป็นไร เด็ก ๆ ก็ชอบคึกคักกันทั้งนั้น

“ไม่เป็นไร หลานชายบ้านฉันเหมาเหมาก็คึกคักเหมือนกัน ตั้งแต่ยุคปังกู่มาจนถึงเด็กตัวจ้อย เด็ก ๆ ก็เป็นแบบนี้ ปล่อยให้เขาคึกคักต่อไปเถอะ” แม้หงต้าเปินจะไม่ใช่คนอารมณ์ดีนัก แต่มีอยู่ข้อหนึ่งคือเขาชอบเด็ก พอเห็นเสี่ยวลั่วสือก็ทำให้นึกถึงหลานชายตัวน้อยของตัวเอง