ตอนที่ 127 สิ่งมีชีวิตเกสเทรียไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดงั้นเหรอ?

ตอนที่ 127 สิ่งมีชีวิตเกสเทรียไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดงั้นเหรอ?

เมฆหนาทึบปกคลุมอยู่บนท้องฟ้าตลอดทั้งวัน แสงแดดที่เดิมทีเคยเจิดจ้าเมื่อส่องผ่านชั้นเมฆเหล่านี้ลงมาก็กลับกลายเป็นความมืดมิดและน่าสลดใจ

ทำให้ป่าที่ไร้ขอบเขตแห่งนี้ดูน่าเกรงขามมากยิ่งขึ้น

เรือนยอดไม้สูงใหญ่และกิ่งก้านใบที่หนาทึบก่อตัวเป็นโดมธรรมชาติ แสงแดดที่สาดส่องผ่านชั้นเมฆลงมาก็ถูกใบไม้เหล่านี้บดบังจนหมดสิ้น

ทำให้ป่าเบื้องล่างมืดมิดราวกับไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันตลอดทั้งปี

แสงสวรรค์ทะลวงเมฆ

ท่ามกลางโดมหลังคามีดาวตกเปล่งประกายพาดผ่านอย่างกะทันหัน

แต่ต่างจากดาวตกทั่วไป วัตถุไม่ทราบชนิดนั้นราวกับกำลังถูกเปลวเพลิงสีน้ำเงินเข้มที่ลุกโชนพันธนาการไว้ มันทั้งดุร้ายและพุ่งตรงลงมาด้วยความเร็ว