กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 493 ในกลุ่มเรามีพหุจักรวาลสุดยอดปรากฏตัว!
[ซานะ: “เกิดอะไรขึ้น?”]
[มาตอย ริวโกะ: “มันแย่มากเลยใช่ไหม?”]
[โคโคะ: “ฉันสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีเลย...”]
ความงดงามของความเป็นมนุษย์ได้รุกล้ำเจียจีไปหนึ่งนาทีเต็มในตอนนี้
เขารักษาความเงียบไว้เป็นเวลาหนึ่งนาทีเต็ม โดยไม่เอ่ยปากพูดอะไร
การไหลเวียนของกาลเวลาราวกับจมดิ่งลงสู่ปลักโคลน
หน้าจอ ‘กระจกหมื่นบุปผา’ กะพริบไปมาอยู่ตรงหน้าเขา
ในตอนที่นินจาตัวน้อยในสำนักมังกรสั่นสะท้านภายใต้ความเงียบอันดังกึกก้องนี้ จนแทบจะหายใจไม่ออกนั้นเอง...
“ตัวเบาขึ้นแล้วล่ะ”