ตอนที่ 236 ล่องลอยสู่ดวงจันทร์ หมัดแห่งเป่ยโต่ว

ตอนที่ 236 ล่องลอยสู่ดวงจันทร์ หมัดแห่งเป่ยโต่ว

[สิบเจ็ดชั่วนิรันดร์: ทุกครั้งที่ฉันอยากจะให้ความเคารพนาย นายก็ดันเปิดปากพูดออกมา]

[ซานะ: เข้าใจซึ้งเลย]

[มิโกะแห่งเนตรหยินหยาง: เข้าใจซึ้งเลย +1]

[เทพโมเอะผู้ยิ่งใหญ่: ติ๊กต่อกติ๊กต่อก ฉันออกจากยานแล้ว รู้สึกดีมาก]

[สิบเจ็ดชั่วนิรันดร์: นายใช้ยานที่ไหนกัน ไม่ใช่ว่าพึ่งพาฉันหรือไง?]

[เทพโมเอะผู้ยิ่งใหญ่: ฉันไปดูลาดเลาก่อน ที่เหลือเธอจัดการเองแล้วกัน]

“ที่นี่คือพื้นผิวจันทราแล้วงั้นเหรอ?”

หลังจากการหมุนคว้างจนหน้ามืด เจียจีก็มองเห็นเพดานที่ไม่คุ้นเคย ไม่สิ มันคือท้องฟ้าต่างหาก

บนท้องฟ้ามีโลกที่แผ่กลิ่นอายสีแดงแขวนอยู่ อีกทั้งยังมีดวงดาวส่องแสงระยิบระยับนับไม่ถ้วนและท้องฟ้าสีดำมืด