กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 92 ขอร้องล่ะ อย่าทำลายโลกทัศน์ของเหลียงกงชุนรื่ออีกเลย!
แสงสีขาวจางหายไปจนหมดสิ้น สภาพแวดล้อมรอบข้างกลับเข้าสู่ความมืดมิดอีกครั้ง
“ลาออกงั้นเหรอ?!”
พวกเขาไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม นี่เป็นสิ่งที่พูดออกมาได้เหรอ?
แม้แต่การเรียกชื่อเต็มของเหลียงกงชุนรื่อต่อหน้าซึ่งถือเป็นเรื่องเสียมารยาท ก็ยังดูเล็กน้อยไปเลยเมื่อเทียบกับประโยคที่ตามมา
คำพูดของเจียจีทำให้เหลียงกงตกใจจนลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อกี้ตัวเองตั้งใจจะพูดอะไร เธอยังคงค้างอยู่ในท่าเดิมตอนที่เปิดประตูพรวดพราดเข้ามา
เสียงดังแหมะ หนังสือปกแข็งที่ดูเหมือนสารานุกรมร่วงหล่นจากตักของเด็กสาวผมม่วงในชุดกะลาสี
หน้ากระดาษที่กางอยู่พับเข้าหากันตามแรงโน้มถ่วง แต่ก็ไม่มีใครสนใจเรื่องนั้นเลย