กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 40 เจียจี นายมันเกิดมาเป็นปีศาจโดยแท้...
“ฮ่าๆ ฉันนี่มีพรสวรรค์ในการเล่นบทตัวร้ายจริงๆ เลยนะเนี่ย!”
หลังจากจับตัวพวกเด็กน้อยเหล่านี้ไว้ได้ทั้งหมดและใช้เชือกมัดตัวแบบกระดองเต่าไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก่อนจะโยนเข้าไปในบ้านของพวกเขานั้นเอง
แล้วก็โยนผู้ใหญ่ที่เหลือเพียงแค่ขาสองข้างตามเข้าไป เจียจีก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งด้วยความหลงระเริง
พอไม่มีใครคอยควบคุมก็เริ่มปล่อยตัวปล่อยใจตามสบายเลยนะ
“ฉันว่ามันไม่เหมือนการแสดงเลยนะ...” เชลซีกระซิบกระซาบกับทาเอโกะ พรสวรรค์อะไรกัน นี่มันเป็นการเปิดเผยธาตุแท้ของตัวร้ายออกมาจากใจจริงชัดๆ
จะมีใครที่พึ่งพาแค่ทักษะการแสดงแล้วจะแสดงได้สมจริงขนาดนี้กัน
เป็นการปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบออกมาต่างหากล่ะ!
[เทพโมเอะผู้ยิ่งใหญ่: ทางฝั่งเธอเป็นยังไงบ้าง @ราชินีน้ำแข็ง]
ประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ ของกลุ่มแชตก็คือการสื่อสารแบบเรียลไทม์ที่ไร้ขีดจำกัด