เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 260 ความคาดหวังที่เป็นจริง
หลังการเดินทางไกลอันยาวนาน วัสดุโลหะผสมที่ขนส่งมาจากเหอเป่ย์ก็ส่งถึงสำนักงานใหญ่ฉยงเหออย่างปลอดภัยในที่สุด ตอนนี้เจ้าหน้าที่ของสำนักงานใหญ่ฉยงเหอกำลังเร่งนับวัสดุโลหะผสมที่ขนมาเพื่อให้แน่ใจว่าจำนวนไม่มีข้อผิดพลาด ว่านหยางเชียนเห็นเจ้าหน้าที่พวกนั้นวุ่นวายกันอยู่ก็อยากเข้าไปช่วย แต่เพิ่งก้าวเท้าออกไปกลับหยุดชะงักลงกะทันหัน
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น การเคลื่อนไหวของว่านหยางเชียนหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วกลับหมุนตัวเดินตรงกลับเข้าไปในสำนักงานใหญ่ฉยงเหอ ตอนนี้เขาอยากพักผ่อนให้ดีเสียก่อน เพื่อพรุ่งนี้จะได้มีเรี่ยวมีแรงขึ้นมาหน่อย ขณะที่ว่านหยางเชียนเพิ่งก้าวเข้าไปในประตูสำนักงานใหญ่ฉยงเหอ เขาก็เห็นหลิงเซินชิงนั่งเงียบ ๆ อยู่บนเวทีในโถงใหญ่ ดูแล้วออกจะโดดเดี่ยวอยู่บ้าง
ทว่า หลิงเซินชิงกลับไม่รู้ว่าว่านหยางเชียนมาถึง เธอไม่รู้อะไรเลย สัมผัสได้เพียงความเหงาและความว่างเปล่าที่ไหลมาทีละระลอกไม่ขาดสาย ว่านหยางเชียนมองหลิงเซินชิงอย่างเหม่อลอย เขาอยากเข้าไปใกล้หลิงเซินชิง แต่เท้าทั้งสองข้างตอนนี้เหมือนถูกเหล็กก้อนใหญ่สองก้อนผูกไว้ หนักอึ้งจนยกเท้าไม่ขึ้นเลย
ว่านหยางเชียนก้มมองเท้าของตัวเอง แล้วจมลงสู่ความเงียบโดยไม่อาจควบคุมได้ แต่ที่แปลกก็คือ ตอนถอยหลังกลับ เท้าทั้งสองข้างกลับเบาเหลือเชื่อ... ทันใดนั้น หลิงเซินชิงก็รับรู้ถึงบางสิ่ง เธอเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตูสำนักงานใหญ่ฉยงเหออย่างรวดเร็ว แต่รอบ ๆ ประตูกลับว่างเปล่า