เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 250 หนีตาย
เช้าตรู่ในป่า แสงอาทิตย์ค่อย ๆ ปกคลุมผืนป่ากว้างใหญ่ หมอกหนาลอยอ้อยอิ่งอยู่ตามทุกซอกทุกมุมของป่า เมื่อเสียงนกร้องในท้องฟ้าถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดว่านหยางเชียนก็ทนไม่ไหว ตื่นขึ้นมาข้างหน้าผา
ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน ดูเหมือนจะหลับไปโดยไม่รู้ตัว แต่คงไม่เกินห้าชั่วโมง ว่านหยางเชียนพบว่าตัวเองนอนอยู่ตรงขอบหน้าผาแต่ไม่ได้มีสีหน้าตกใจเลยแม้แต่น้อย ดูท่าจะชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว
หลังขยี้ตา ว่านหยางเชียนก็มองไปทางหลิงเซินชิงโดยสัญชาตญาณ พบว่าหลิงเซินชิงหลับสบายดี ก็โล่งใจ มองใบหน้าหลับของหลิงเซินชิงแล้ว ว่านหยางเชียนอดใจเต้นแรงไม่ได้ ยื่นมือไปลูบไล้เส้นผมของเธอเบา ๆ
เส้นผมของหลิงเซินชิงยังคงนุ่มลื่นและละเอียดอ่อนเช่นเดิม เรื่องนี้มีอยู่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่หลังร่างกายกลายพันธุ์ จุดนี้ก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ว่านหยางเชียนลูบไปเรื่อย ๆ จนใจลอยไปแล้ว เขาชอบความรู้สึกจากเส้นผมของหลิงเซินชิงจริง ๆ
แต่ผ่านไปแค่ครึ่งนาที ว่านหยางเชียนก็ได้สติ รีบชักมือกลับ แล้วลุกขึ้นยืน ค่อย ๆ เดินไปที่กองไฟ ตอนนี้กองไฟดับไปนานแล้ว และเกราะจักรกลเทพที่วางอยู่ข้าง ๆ ก็เหลือพลังงานไม่มากแล้ว
เมื่อเห็นเช่นนี้ ว่านหยางเชียนก็ขมวดคิ้วกับเกราะจักรกลเทพเบา ๆ หมดพลังงานแล้วจะกลับไปสำนักงานใหญ่ฉยงเหออย่างรวดเร็วได้ยังไง? ก็ไม่รู้ว่าหลิงเซินชิงพกเกราะจักรกลเทพมาด้วยหรือเปล่า ว่านหยางเชียนที่จนปัญญาได้แต่ถอนหายใจยาวอย่างจำใจ