เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 210 ข้าคือเจ้า แต่เราคือศัตรูกัน
มองกระจกบานมหึมาที่กว้างใหญ่จนสุดลูกหูลูกตา ว่านหยางเชียนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาจ้องมองตัวเองในกระจก ใบหน้าที่ดุร้ายโหดเหี้ยมนั้นทำให้ว่านหยางเชียนเองก็ตกใจไม่น้อย ยิ่งมอง ความกลัวก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
ดวงตาของว่านหยางเชียนสั่นระริกไม่หยุด เขาไม่อาจเชื่อได้เลยว่าเงาคนในกระจกนั่นคือตัวเอง มันราวกับว่าถูกสลับใบหน้ากับคนอื่นไปแล้ว จะให้ใครเชื่อว่านี่คือตัวเองได้อย่างไร มันเป็นความจริงที่ไม่อาจยอมรับได้เลย
ความหวาดกลัวอันมหาศาลทำให้ว่านหยางเชียนเสียหลัก ทรุดลงนั่งกับพื้น ในพริบตานั้นน้ำจำนวนมากกระเซ็นขึ้น แต่ขณะที่น้ำบางส่วนกระเซ็นถูกตัวว่านหยางเชียน น้ำส่วนนั้นก็หายวับไปในทันที ราวกับไม่เคยมีอยู่
ว่านหยางเชียนค่อย ๆ ก้มลงมองเงาสะท้อนของตัวเองในน้ำ เงาสะท้อนก็เป็นรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปเช่นกัน ทำให้ว่านหยางเชียนยิ่งยากที่จะยอมรับ ว่านหยางเชียนยกมือที่สั่นเทาขึ้นมาวางบนใบหน้าของตัวเองอย่างช้า ๆ เริ่มตั้งคำถามกับชีวิต
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร อารมณ์ของว่านหยางเชียนจึงค่อย ๆ สงบลง เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจก ใบหน้าที่ดุร้ายโหดเหี้ยมนั้น ว่านหยางเชียนก็ยังคงยากที่จะเชื่อและยอมรับ
ว่านหยางเชียนพยุงตัวกับกระจกยืนขึ้น เขาจ้องมองตัวเองในกระจก ภายในใจราวกับกลับสู่ความสงบอีกครั้ง แต่ทว่าความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นกะทันหันในลำดับถัดมา ทำให้ใจของว่านหยางเชียนราวกับเกิดมหาสึนามิขึ้น