เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 197 น้ำตาบริสุทธิ์ที่โอบอุ้มความคิดถึง
“ขอโทษด้วยนะคะคุณหนูใหญ่ พวกเราหาซื้อกรอบรูปฝังทองที่คุณหนูต้องการไม่ได้จริง ๆ ธุรกิจในเมืองหยุดชะงักแทบทั้งหมด ต่อให้ทุ่มเงินมากแค่ไหนหรือวิ่งหาทั่วสารทิศก็ไม่มีทางหาได้เลยค่ะ! ได้โปรดยกโทษให้พวกเราด้วยนะคะ!”
พ่อบ้านคนหนึ่งพนมมือต่อหน้าซินหนิงเพื่อขอการอภัย ในตอนนั้นซินหนิงมีสีหน้าบูดบึ้งเล็กน้อยแสดงความไม่พอใจที่พ่อบ้านหาของที่ต้องการไม่ได้ ซึ่งถ้ามองดี ๆ ก็ออกจะหาเรื่องไม่มีเหตุผลอยู่สักหน่อย
ดวงตาของพ่อบ้านเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ขณะเดียวกันเหงื่อก็ไหลอาบหน้าผากของเขาไปแล้วมากมาย พ่อบ้านทั้งหวาดกลัวทั้งตื่นเต้น กลัวว่าซินหนิงจะออกคำสั่งเพียงคำเดียวแล้วปลดเขาออกจากงาน ซึ่งทำให้ร่างกายของพ่อบ้านสั่นเทาไม่หยุด
เมื่อเห็นพ่อบ้านกลัวขนาดนั้น ซินหนิงก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ มือเดียวของเธอปิดหน้าผากเบา ๆ แล้วโบกมือพลางพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“ช่างเถอะ ช่างเถอะ รอให้ธุรกิจในเมืองฟื้นตัวเมื่อไหร่ค่อยไปซื้อก็แล้วกัน พวกคุณไปทำภารกิจที่พ่อฉันมอบหมายให้ก่อนเถอะ ฉันจะไม่ทำให้พวกคุณลำบากแล้ว อ้อ ตรวจน้ำร้อนในห้องน้ำให้หน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะอาบน้ำ”
“ครับ!” พ่อบ้านรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็วไม่กล้ารีรอ แล้วรีบออกไปจากที่นี่ทันที ซินหนิงมองแผ่นหลังของพ่อบ้านที่รีบเร่งจากไป แล้วก็ถอนหายใจอย่างจนใจอีกครั้ง