เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 185 ยามนี้ วิกฤตถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย
ผ่านไปไม่รู้เนิ่นนานเพียงใด ในที่สุดว่านหยางเชียนก็คลานมาถึงปลายท่อระบายอากาศ การคลานเป็นเวลานานทำให้ว่านหยางเชียนรู้สึกอ่อนล้า เหงื่อไหลเต็มหน้าผาก มองผ่านช่องประตูบานกั้นด้านล่างออกไป ด้านนอกเป็นห้องที่มืดสลัว
หลังจากยืนยันว่าไม่มีใคร ว่านหยางเชียนก็ค่อย ๆ เปิดประตูบานกั้นอย่างเบามือ จากนั้นกระโดดลงมาจากท่อระบายอากาศ ลงสู่พื้นห้อง ว่านหยางเชียนกวาดตามองรอบตัวอย่างระมัดระวัง พบว่าห้องนี้ว่างเปล่ามาก จึงค่อย ๆ ลดความระแวงลง
แม้จะไม่รู้ว่านี่คือที่ไหน แต่ที่ยืนยันได้คือสถานการณ์ตอนนี้ปลอดภัย รอบข้างไม่มีเสียงใดเลย เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นของตัวเองชัดเจน แต่ก็เพราะเช่นนี้ทำให้ว่านหยางเชียนเกิดความตึงเครียดขึ้นมาบ้าง รู้สึกจุกแน่นในอก
และว่านหยางเชียนก็ไม่ได้ลืมเสียงของปีศาจตนนั้น หากเดาไม่ผิด ก็เป็นปีศาจตนนั้นที่ชี้ทางให้ว่านหยางเชียนมาที่นี่ แต่ห้องนี้โล่งกว้างกลับไม่มีอะไรเลย ซึ่งก็ทำให้ว่านหยางเชียนเกิดความสับสน
เดิมทีคิดว่าจะได้เห็นปีศาจตนนั้นในทันที ดูท่าคิดง่ายเกินไปหน่อย ว่านหยางเชียนเห็นดังนั้นจึงลองเรียกปีศาจตนนั้นออกมา หวังว่าวิธีนี้จะได้ผล
“นี่! ข้ามาถึงที่แล้ว เจ้าอยู่ไหน?”
ปีศาจไม่ตอบสนอง ราวกับหายไปทั้งตัว เห็นท่าทีนี้ว่านหยางเชียนก็เริ่มหัวเสียขึ้นมา ทันใดนั้นเอง ด้านนอกห้องก็มีเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นมา ซึ่งดึงความสนใจของว่านหยางเชียนไป