เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 172 การจากไปของวีรชนคนหนึ่ง
การทิ้งระเบิดอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อนทำให้ตึกสูงใหญ่ในเมืองกลายเป็นซากปรักหักพังทีละหลัง ไฟลุกโชนอยู่ทุกมุมเมือง เสียงกรีดร้องและเสียงร่ำไห้ก็ลดน้อยลงมาก vielleicht ผู้คนรอบข้างคงใกล้จะตายกันหมดแล้วกระมัง?
ผ่านอุปสรรคมากมาย หลิงเซินชิงก็มาถึงสวนดอกไม้ที่หลานสุยขุยตกลงมาได้อย่างปลอดภัยอย่างหวุดหวิด แปลกก็แต่ที่รอบๆ ถูกระเบิดโจมตีไปหมดแล้ว แต่ทำไมสวนสีม่วงนี้ถึงยังสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน? หรือว่าสวนแห่งนี้จะเต็มไปด้วยโชคลาภ?
ตอนนี้หลิงเซินชิงทั้งตัวเปื้อนฝุ่น ทั้งใบหน้ามีรอยขีดข่วนเพิ่มขึ้นอีกสองสามรอยจากเมื่อครู่ คงจะเป็นเพราะระหว่างทางมาโดนเศษหินที่กระเด็นมาเฉี่ยวเข้าพอดี ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงหลิงเซินชิงก็นับว่าโชคร้ายพอสมควร
ช่วงเวลาที่หลิงเซินชิงก้าวเข้าไปในสวน เธอก็เอาแต่ตามหาร่างของหลานสุยขุย เสียงระเบิดที่ดังไม่หยุดรอบข้างทำให้หลิงเซินชิงเกิดความหวาดกลัวอย่างมาก ด้วยเหตุนี้เธอจึงมีสมาธิในการค้นหาได้ยาก แต่เธอไม่เคยคิดจะยอมแพ้เลยสักนิด
"รุ่นพี่หลานสุยขุย! พี่อยู่ไหน?"
หลิงเซินชิงทั้งตะโกนทั้งเดินหวนไปหวนมา ในที่สุดเธอก็พบหลานสุยขุยที่นอนนิ่งอยู่กับพื้นกลางพุ่มไม้ข้างๆ หลิงเซินชิงรีบวิ่งเข้าไป ย่อตัวลงแล้วเขย่าตัวหลานสุยขุย
เกราะจักรกลเทพที่สวมอยู่บนตัวหลานสุยขุยเสียหายไปเป็นบริเวณกว้าง หมวกกันน็อกหลุดหายไปไหนไม่รู้ เธอหลับตาอยู่แต่ยังหายใจอยู่ น่าจะหมดสติไป ส่วนแขนขาและซี่โครงของหลานสุยขุยแทบจะหักหมดทุกส่วน ลุกขึ้นไม่ได้อีกแล้ว