เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 140 นี่แหละคือการฝึกที่แท้จริง!
ว่านหยางเชียนจ้องวัตถุเรืองแสงในมืออย่างเหม่อลอย มองอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบมันใส่กลับเข้าไปในถุง เขาหันไปมองกล่องข้าวที่เย็นสนิทแล้ว ยังไม่ทันได้ยื่นมือไปหยิบ ก็รู้สึกจู่ๆ ว่าทั้งแขนขาไร้เรี่ยวแรง สายตาพร่ามัว
ความรู้สึกที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้นนี้ทำให้ว่านหยางเชียนตื่นตระหนกเล็กน้อย ชั่วขณะหนึ่งยังตอบสนองไม่ทันว่าเกิดอะไรขึ้น เขาแขนขาไร้เรี่ยวแรงหมอบอยู่บนพื้น สายตาพร่ามัวยิ่งขึ้นไปอีก
ตอนนี้เขาถึงนึกถึงคำที่ซือเฉินอูเก๋อพูดกับตนไว้ ความเหนื่อยล้าของจิตสำนึกนั้นเบาก็แค่แขนขาไร้เรี่ยวแรง หนักก็ถึงขั้นสลบ ว่านหยางเชียนที่สภาพนี้ส่วนใหญ่น่าจะกำลังจะสลบ ท่าทางน่าสมเพชเช่นนี้ใครเห็นก็คงอดรู้สึกเวทนาไม่ได้
ลมหายใจของว่านหยางเชียนเริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ เขายังอยากลองดิ้นรนสักหน่อย ไม่อยากให้ตนจมลงสู่การสลบ แต่ทั้งหมดนี้เป็นการดิ้นรนที่เปล่าประโยชน์ ไม่นานการดิ้นรนของว่านหยางเชียนก็ค่อยๆ หยุดลง และเขาก็สลบไป
กว่าว่านหยางเชียนจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฟ้าก็เริ่มสางแล้ว
ว่านหยางเชียนค่อยๆ ประคองศีรษะลุกขึ้นนั่ง สมองว่างเปล่าไปหมด เขากวาดตามองรอบๆ อย่างคุ้นเคย ยึดกำแพงไว้พลางคิดจะลุกขึ้นยืน แต่ขาที่อ่อนแรงทำให้เขาลุกขึ้นยืนไม่ได้เลย ผลข้างเคียงหลังความเหนื่อยล้าของจิตสำนึกนี้มันน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ