เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 132 ช่องว่างอันเด็ดขาด
ว่านหยางเชียนเล่าเรื่องราวทั้งหมดในอดีตให้หลิงเซินชิงและคนอื่นๆ ฟัง ยิ่งเล่าว่านหยางเชียนก็ยิ่งตื่นเต้น จนอารมณ์เกือบถึงขีดแตกสลาย โชคดีที่เขาระงับตัวเองได้ทัน ไม่อย่างนั้นก็จะเรียกความสนใจอีก สถานการณ์แบบนั้นน่าอายและน่าขายหน้า
หลิงเซินชิงที่ฟังประสบการณ์ของว่านหยางเชียนจบ ก็รู้สึกถึงความโกรธที่ไม่อาจระงับได้ทันที เรื่องพวกนี้หลิงเซินชิงไม่รู้เลยสักนิด ไม่คิดเลยว่าช่วงมัธยมต้นว่านหยางเชียนจะทนทุกข์ทรมานขนาดนี้
หลิงเซินชิงจ้องมองหงซานที่อยู่ไม่ไกลอย่างสบายอารมณ์ด้วยสายตาเกรี้ยวกราด อยากจะฉีกเขาออกเป็นหมื่นชิ้น แน่นอนว่าสิ่งนี้ไม่เป็นจริง ทำได้แค่คิดในใจเท่านั้น กำมือของเธอแน่นจนข้อขาว สายตาก็น่ากลัว
ส่วนปินเฉินหลิ่งกับซินหมิงนั้นแสดงออกมาตกใจมาก พวกเขาฝันไม่ถึงว่าว่านหยางเชียนจะมีอดีตแบบนี้ พร้อมกันนั้นก็รู้สึกเจ็บปวดแทนว่านหยางเชียน ทนการรังแกมาได้ตั้งสองปี ถ้าเป็นพวกเขาสองคนก็คงทำไม่ได้?
ทันใดนั้น หลิงเซินชิงก็คว้ามือทั้งสองของว่านหยางเชียนไว้แน่น แล้วจ้องมองว่านหยางเชียนอย่างแน่วแน่ พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นอย่างยิ่ง
"เธอสบายใจได้ว่านหยางเชียน ถ้าการแข่งขันกระชับมิตรครั้งนี้มีโอกาส ฉันจะต้องแก้แค้นให้เธอและระบายความแค้นให้ได้! เชื่อฉันสิ!"
ว่านหยางเชียนมองสายตาอันแน่วแน่ที่ไม่เคยมีมาก่อนของหลิงเซินชิง ในใจก็ซาบซึ้งอย่างลึกซึ้ง
"อย่าเอาแต่คิดจะแก้แค้นให้ว่านหยางเชียนคนเดียวสิหลิงเซินชิง ในฐานะพี่น้องของว่านหยางเชียน ฉันก็ต้องร่วมด้วย!"