เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 99 การคัดเลือกเริ่มต้น
ปินเฉินหลิ่งลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล มือซ้ายกุมท้ายทอยไว้ตลอด เมื่อกี้ตอนที่เขาตกจากเตียง ท้ายทอยกระแทกอย่างแรงจนปูดขึ้นมาเป็นก้อนในทันที
"โอ๊ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว อิฐพื้นนี่มันแข็งอะไรขนาดนี้?"
ปินเฉินหลิ่งไม่รู้จักว่าตัวเองกำลังบ่นว่าพื้น ทั้งที่พื้นไม่ใช่คน แต่จะว่าพื้นทำจากโลหะผสมไทเทเนียมหรือเปล่านะ? ถ้าเป็นแบบนั้นจริงก็เกินไปหน่อยแล้วละมั้ง?
ว่านหยางเชียนเห็นสภาพปินเฉินหลิ่งทุลักทุเลแบบนี้ ถึงจะอยากหัวเราะมากแค่ไหน แต่สุดท้ายก็กลั้นรอยยิ้มกลับไปได้ ยังไงก็เห็นเขาซวยขนาดนี้ก็ทนหัวเราะไม่ลง... เว้นแต่จะทนไม่ไหวจริง ๆ
"ไม่เป็นไรใช่ไหม? ตั้งสติหน่อยสิ" ว่านหยางเชียนมองไปที่ท้ายทอยของปินเฉินหลิ่ง ไม่ต้องเพ่งดูก็เห็นว่าบวมค่อนข้างชัดเจน แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก แค่สองวันก็ยุบ
ปินเฉินหลิ่งมือหนึ่งกุมท้ายทอย อีกมือจับโครงเตียงสองชั้น ในปากยังส่งเสียง "ซีฮะ ซีฮะ" ออกมาไม่หยุด มองออกเลยว่าเจ็บจริง ๆ ถ้าจะหัวเราะตอนนี้ก็คงไร้มนุษยธรรมเกินไปแล้วละมั้ง?
ส่วนเด็กสาวที่เพิ่งแสดงสายตาน่ากลัวเมื่อครู่ พอเห็นเหตุการณ์นี้ก็แค่กลอกตามองปินเฉินหลิ่งแวบหนึ่ง แล้วก็กลับไปจ้องเครื่องโฮโลแกรมในมือต่อ ไม่ได้ถือปินเฉินหลิ่งเป็นเรื่องเลย
ปินเฉินหลิ่งนั่งลงบนเตียงอย่างหมดสภาพ ความเจ็บยังไม่ลดลงเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ท้ายทอยของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้